Ta książka jest zapisem rozmów ks. Józefa Tischnera i Jacka Żakowskiego poświęconych nowemu Katechizmowi Kościoła katolickiego. Od czasu ich emisji w telewizji i związanej z nią publikacji w Tygodniku Powszechnym upłynęło już kilkanaście lat, jednak nie wpłynęło to wcale na aktualność zagadnień tu poruszanych. Obecna książka jest wznowieniem bestsellerowej publikacji wydawnictwa Znak. Czeka na nas dwadzieścia pięć rozmów, mniej lub bardziej ciekawych. Jeden z rozmówców tłumaczy, drugi pyta, podpowiada, zgaduje. Nie są to proste, lekkie, dowcipne gawędy. To rozważania, których sednem jest słowo, zwrot, zdanie. Rozmyślania wymagające koncentracji. Czasami rozwlekłe i lekko irytujące, czasami trafiające w sedno jakimś wyjątkowo trafnym sformułowaniem. Powinny przynieść korzyść, nawet jak się nie do końca zgadzamy z wyrażanymi tu poglądami. Dotyczą one nowego Katechizmu Kościoła Katolickiego, tego, co w nim najbardziej istotne, nowe, ciekawe czy rewolucyjne. Nie są to jednak rozmowy dwóch równorzędnych sobie partnerów. Nie są to dialogi dwóch naukowców, ścisłe i prowadzone hermetycznym, precyzyjnym językiem. Nie, raczej coś pośredniego. Trochę gawędy, trochę wykładu. Czasami irytować może pewien mentorski ton jakże często spotykany u wielu teologów, ludzi nauki, dziennikarzy. Ton najlepszego z możliwych zrozumienia i wyjątkowo pewnej siebie wiedzy. Wiem, rozumiem, tłumaczę wam to, co sam pojąłem dawno temu. Mnie olśniło, to może i was olśni. W ten sposób niektórzy teolodzy potrafią wyjaśnić wszystko: Boga, Trójcę św., niebo, dobro, zło. W ten sposób dziennikarze opisują świat i zachodzące w nim procesy, z pewnością graniczącą z zaślepieniem własnymi wyobrażeniami. Denerwujące mogą być próby wyprzedzania myśli rozmówcy, które nieustannie podejmuje Żakowski. Wydaje mu się, że wie, że czuje, rozumie, łapie wszystko w lot. A często po prostu nie trafia. Wędrujemy poprzez istotne zagadnienia stojące u fundamentów nowego katechizmu, sprawę wiary i zdolności człowieka do niej, rolę Kościoła w jej odkrywaniu i przekazywaniu. Przez kwestie wolności wyboru, łaski wiary, problemu sumienia, stosunków państwa i Kościoła, odniesienia religii do demokracji, do historii. Całość kończy się rozważaniami o śmierci, końcu świata i niebie. "Jeżeli ktoś jest niezdolny do tego, aby ufać ludziom, jeśli nie doświadczył nigdy zaufania, to nie zrozumie chrześcijaństwa."