W II połowie XVIII wieku Wolni osiedli w Węgierskiej Górce, na Żywiecczyźnie. Około 1830 roku wybudowali dom, najpiękniejszy w okolicy. Prowadzili młyn wodny, tartak, piekarnię i sklep, gospodarstwo rolne i leśne. Antoni Wolny, urodzony tam w 1868 roku, miał liczne rodzeństwo. Jego ojciec, Józef Jan Wolny, pełen fantazji gospodarczych, był też zapalonym społecznikiem, posłem na Sejm Krajowy we Lwowie. Był też niestrudzonym konstruktorem – marzycielem machin latających, co było powodem jego późniejszych niepowodzeń życiowych. Antoni w młodości wybrał się do Ameryki Południowej, sądząc, że dorobi się tam majątku. Ale się zawiódł i nie miał pieniędzy nawet na powrót do kraju. Wynajął się więc na statek jako chłopiec okrętowy na posługi i tak wrócił do Europy. Po powrocie pracował na kolei, jako zawiadowca na małej stacyjce w Delatynie. Ożenił się z Fryderyką Eckert, córką kolonistów niemieckich z Otyni. Ale praca na kolei go nie zachwycała. Zasugerowany kawą brazylijską, wymyślił produkt polski, który nazwał „Kawą zdrowotną Wolnego”. Był to surogat „kawy”, robiony z fig, żyta jarego i żołędzi, oczywiście suszonych, prażonych i mielonych. Fabryczka powstała w 1902 roku w Stanisławowie (obecnie Iwanofrankiwsk na Ukrainie). Produkt szybko znalazł uznanie i produkcja ruszyła na dużą skalę. Trzeba było szukać nowej lokalizacji fabryczki. Dlatego Antoni Wolny kupił posiadłość dworską w Słotwinie, gdyż tu były duże zabudowania gospodarcze i przemysłowe oraz pałac, nadający się dla powiększającej się rodziny. Fabryka „Kawy Wolnego” była znana. Gości swoich, przyjeżdżających w interesach, Antoni częstował kawą firmową w serwisie firmowym z białego metalu. Gdy upadła możliwość importowania fig z Bałkanów, a zastąpienie ich innymi produktami nie znalazło uznania klientów, około 1923 roku fabryka „Kawy Wolnego” zaprzestała produkcji. Oprócz fabryki kawy Antoni urządził i uruchomił nowoczesny młyn zbożowy. Młyn, modernizowany przez starszych synów: Władysława i Teodora, działał doskonale i znany był w okolicy. Przynosił spore zyski. Prowadzone było gospodarstwo rolne, ogrodnictwo, hodowla karpia w stawie. Cała posiadłość miała powierzchnię 25 ha. Dla ludności wiejskiej założył Kółko Rolnicze i wybudował dla niego lokal. Jednak po kilku latach poróżnił się z działaczami wiejskimi i odebrał lokal Kółka. Ufundował bibliotekę Towarzystwa Szkoły Ludowej, z ponad 800 pozycjami, której jednak oficjalnie nie przekazał Towarzystwu. Biblioteka działała do 1939 roku.